Gordijnen

Morgen komen de nieuwe gordijnen; prachtige witte 'inbetweens'. Deze gordijnen beschermen mijn ramen enigszins voor inkijk terwijl ik prima naar buiten kan kijken. Dit doet me denken aan ogen. De ogen, zijn dan als het raam. Ogen zijn de spiegels van je ziel; zoals je het zelf ziet en uitdrukt, maar ook hoe anderen het zien. Je ogen liegen niet, ze onthullen je emoties, persoonlijkheid en zelfs je intenties. Als iemand een depressie heeft kunnen ze ogen dof zijn, ze verliezen hun glans, net zoals de persoon ook de glans in zijn/haar leven niet kan vinden. Inderdaad, alles wat je voelt wordt weerspiegeld in deze spiegels van je ziel. En toch is deze ziel niet bij iedereen zichtbaar. Want die ziel moet dan wel helder in het lichaam van de persoon aanwezig zijn. Als iemand niet meer geloofd in het leven dan zijn de ogen leeg, als een ziel die niet leeft. 

Als ik mensen met lege ogen in mijn praktijk zie dan maak ik me zorgen. Want ik herken lege ogen uit mijn privé situatie. Ik weet dat ik dan mijn denkbeeldige 'inbetweens' sluit én tegelijkertijd mijn hart open. Als therapeut ben je immers altijd aan het jongleren met Afstand en Nabijheid. Dit jongleren gaat om het in beweging houden van een professionele afstand en empathische nabijheid. Ik laat dit strugglen in het jongleren ook toe. De ene keer ben ik een expert en de andere keer een beginneling. Dit is een constant leerproces. Dat maakt het werkt ook zo fijn! Want ontwikkeling is een van mijn kernwaarden. Ken jij eigenlijk jouw kernwaarden? 

Goh...waartoe nieuwe gordijnen allemaal kunnen leiden :)